Sardunya

kadife kokulu çiçeğe

I

Benim kadife kokulu çiçeğimin sardunya dedi adına. İşte o günden beridir o kadını görmüyorum. Şeytan alsın götürsün o kadını, satamadan getirsin.

II

Ne kadar elleri balık koksa da az buz şiir değildir şu sardunya sözcüğü. Mef’ulü kabilinden. U uzun.

III

İkinizi bir sokakta gördüm diye mi seni sardunya sandım yoksa bilmem ki acaba kadife kokular mı geçti başıma? Yanlış anlama sardunya kadife kokuludur, o asla bir çiçek gibi kokmaz. Sen sardunya kokuyorsun.

IV

Kadifenin kendisi kokmaz, giyilir. Oyun oynanır onla, o yırtılır; delinir. Ona yama eklenir. Onla tekrar oynanır. Onla ne zaman oynanmaz; ancak koktuğu zaman. Çünkü o zaman o bir çiçektir. Mavi boyalı pencere diplerinde peynir tenekelerinde bir çiçek. Kadife kokulu çiçek.

V

Dizleri yamalı kadife bir pantolondu çocukluğum, şeytan aldı götürdü.

VI

Sardunyanın da elbet vardır bir hikâyesi. Ama şimdi anlatamam. Sardunyanın sardunya olduğunu yirmi yıllar sonra öğrenmek filan gibi işlerim var şimdi. Sardunyayı ezberliyorum, en çok da geçtiği yolları.

VII

Sahi, kaç günlük yoldan geliyorsun, benim güzel sardunyam, meçhulü kabilinden, böyle upuzun?

VIII

Ben hep böyle üzülürüm, benim kadife kokulu çiçeğim, sana sardunya dendikçe.

IX

(Cümle içinde kullanalım: Ben bugün bir sardunyaya âşık oldum.)

Haziran, 2013